Rozdział 2.

-Zayn, przecież... My ostatni raz tu byliśmy...

-Tak, wiem. Dokładnie 4 lata temu.-powiedział, uśmiechając się.

-Ja potem już tu nigdy nie byłam... Całkowicie zapomniałam o tym miejscu, jednak pojawiało się w moich snach, marzeniach. Nadal nie wierzę...

Dopiero teraz zauważyłam, że mulat miał w ręce koszyk.

-To co, piknik nad starym zapomnianym stawem? - zapytał. Nie musiałam odpowiadać, bo doskonale wiedział, że podoba mi się ten pomysł. Rozłożyliśmy koc i usiedliśmy na nim. Zaczęliśmy rozmawiać o planach na najbliższe miesiące. Gdy Zayn zaczął mówić o trasie koncertowej, wybuchłam :

-Czyli wszystko będzie wyglądało tak, jak myślałam!

-Czyli jak? - po jego pytaniu poczułam, że po moim policzku spływa łza...

-Nagle wracasz, naprawiasz wszystko, znowu jesteśmy przyjaciółmi, a potem znowu wyjeżdżasz i zrywasz kontakt... ja drugi raz nie będę potrafiła...

-Chcesz wiedzieć dlaczego wróciłem? - przerwał mi stanowczo.

-Tak. - odpowiedziałam, czując na policzkach kolejne łzy.

-Zawsze byłaś dla mnie ważna. Traktowałem cię jak siostrę. I gdy nie było cię teraz w moim życiu, poczułem że czegoś mi brakowało. Tak jakbyś była cząstką mnie. Zrozumiałem, że bez naszej przyjaźni nie umiem żyć. Dlatego chcę to naprawić. I chciałbym... Pojechałabyś ze mną w trasę po USA?

Zmusiłam się do uśmiechu. Pomyślałam, że chyba dobrze zrobiłam że nie wyznałam mu uczuć. Ale nie wiem czy potrafiłabym jechać z nim w trasę, skoro jestem tylko przyjaciółką...

-Nie wiem, muszę się zastanowić... - odpowiedziałam i odwróciłam głowę w drugą stronę.

-Ej, co się z tobą dzieje? Nigdy nie miałaś takich nagłych zmian humoru... Jesteś uśmiechnięta, normalnie ze mną rozmawiasz, potem wybuchasz, prawie płaczesz, znowu uśmiech, a po chwili smutek... Nie ogarniam cię...

-Zayn, zmieniłam się. Ty również. - powiedziałam bez emocji.

-Rzeczywiście, nie jesteś tą samą osobą co kiedyś. Jesteś taka... obojętna.

-Przeszkadza ci moja obojętność? - zapytałam, wpatrując się w jego oczy, jednak on wbił wzrok w ziemię.

-Tak, bo... bo nie jesteś sobą. Widzę, że udajesz że jesteś twarda, i masz na wszystko i wszystkich wyjebane. Ktoś inny by tego nie dostrzegł. Jednak ja... za dobrze cię znam.

-Wcale mnie nie znasz. - odwarknęłam.

-Czemu tak uważasz?

-Nie widziałeś mnie przez prawie 2 lata. Nie odzywałeś się, nie dawałeś znaku życia. A ja postanowiłam, że nigdy, przenigdy nie będę taka jak byłam. Bo zraniłeś mnie Zayn, zraniłeś mnie. A życie jest jak kartka papieru – raz zegniesz i już nigdy nie będzie tak samo. Ty już zrobiłeś jedno zgięcie, i ja nie pozwolę abyś zrobił kolejne.

-Nie możemy zacząć wszystkiego od nowa? Tak jakbyśmy dopiero co się poznali?

-Nie wiem czy będę potrafiła. Zayn, zrozum. Boję się. Boję się, że znowu mnie opuścisz. Bo wiem, że nasza przyjaźń już nigdy nie będzie taka jak kiedyś.

-Obiecuję ci, że cię nie zostawię. - odpowiedział i przytulił mnie do siebie.

Było mi tak dobrze w jego ramionach. Poczułam jego cudowny zapach. Serce zaczęło mi bić nieregularnym rytmem, dłonie zaczęły drżeć. On jednak tego nie zauważył. Wpatrywał się w staw, w pewnym momencie jego uścisk stał się luźniejszy. Spojrzał na mnie swoimi pięknymi oczami i zapytał :

-Pojedziesz ze mną?

Zrozumiałam, że zostając w Bradford, znowu go stracę. A teraz, nie wyobrażałam sobie życia bez niego.

-Jeśli porozmawiasz z moimi rodzicami, to jasne że tak!

Mulat strasznie się ucieszył. Wziął mnie na ręce i krzyczał, że był pewien że się zgodzę. Po chwili usiedliśmy i dopiero wtedy zaczęliśmy jeść jedzenie, które miał w koszyku. Rozmawialiśmy o tym, jak razem spędzimy najbliższe miesiące. Nasze plany sięgały najdalej do początku lipca. Najpierw 3 tygodnie w Bradford a potem USA. Miało się spełnić jedno z moich największych marzeń. Od zawsze chciałam tam pojechać. Zayn obiecał, że kiedyś pojedziemy tam razem. Myślałam, że nigdy się to nie stanie, przecież już uważałam że straciłam go na zawsze. Ale on wrócił...

Nim się spostrzegliśmy, minęło całe popołudnie. Zaczęło się już ściemniać. Zapakowaliśmy się znowu do samochodu i skierowaliśmy się w stronę mojego domu. Gdy zatrzymaliśmy się, spojrzałam prosto w oczy Zayna.

-Dzisiaj spytamy moich rodziców?

-Jasne.

Chłopak pomógł mi wysiąść z samochodu i ruszyliśmy w kierunku drzwi. Weszliśmy do domu, ściągnęliśmy buty i wepchnęłam go do salonu.

-Dobry wieczór – powiedział nieśmiało.

-Mamo, tato. Zayn chciałby was o coś poprosić.

-O co chodzi? - zapytali zaniepokojeni.

-Za 3 tygodnie wyjeżdżam w 1,5 miesięczną trasę koncertową po USA. I chciałbym zabrać Natalie ze sobą. Jeśli tylko się państwo zgodzą.

Moi rodzice spojrzeli na siebie. Zauważyłam że byli zaskoczeni tą propozycją.

-Z tym twoim zespołem... One... - odparła mama.

-One Direction. Tak, tak. - powiedział z powagą Malik, a ja byłam wpatrzona w niego jak w obrazek. Wszyscy to widzieli, oprócz niego.

-Zgodzicie się? - zapytałam błagalnym głosem.

-Myślę że możesz jechać. Zayn, uważaj na nią. - odrzekł tata a ja ucałowałam obojga rodziców. Zayn również był szczęśliwy. Podziękowaliśmy jeszcze raz i odprowadziłam go do drzwi.

-Nawet nie wiesz jak się cieszę – powiedział z uśmiechem.

-Ja również – odpowiedziałam i pocałowałam go w policzek po czym wyszedł.

***

Zayn 

***

Ruszyłem w kierunku samochodu. Byłem niezmiernie szczęśliwy. Jak na razie nie musieliśmy się rozstawać. Kochałem ją, kochałem ją z całego serca. Jednak przez ostatnie 2 lata zachowywałem się jak idiota. Na szczęście wybaczyła mi. Jednak ja nie potrafiłem wyznać jej moich uczuć. Po prostu się bałem. Bałem się odrzucenia...

Wsiadłem do samochodu i po chwili byłem już pod swoim domem. Tam czekała już na mnie rodzinka z kolacją. Od razu dostrzegli, że jestem naprawdę zadowolony. Usiadłem przy stole, moja mama wpatrywała się we mnie z pytającym wzrokiem.

-Natalie jedzie ze mną do USA. - powiedziałem.

-Wiedziałam, od samego początku wiedziałam! - wykrzyknęła moja mama z uśmiechem na ustach. Ja z resztą rodziny spojrzeliśmy na nią.

-No Zayn między tobą a Natalie! Jak długo jesteście razem? - zapytała, nakładając mi spaghetti. W tym momencie kilka par oczu wpatrywało się we mnie.

-Nie jesteśmy parą, to tylko przyjaźń! - odkrzyknąłem w złości. Moja rodzina zwykle nie rozmawiała i nie wtrącała się w moje sprawy miłosne. A nagle zapytali o Natalie. Wyszedłem z kuchni biorąc swój talerz spaghetti i szklankę soku. Poszedłem do swojego pokoju. Włączyłem sobie oryginalną wersję "Torn". Ulubiona piosenka Natalie. Pamiętam, jak przed moim udziałem w X-Factor zaśpiewaliśmy tą piosenkę na międzyszkolnym konkursie talentów. Wygraliśmy... Miała zamiar zgłosić się do ósmej edycji tego programu. Ja jednak w tajemnicy przed nią postanowiłem wziąć udział w siódmej. Wraz z kilkoma chłopakami : Harrym, Louisem, Niallem i Liamem zostaliśmy połączeni w zespół. ONE DIRECTION.  Przyjaźniąc się z chłopakami straciłem Natalie. Uciekłem od mojego życia w Bradford i częściowo od niej samej. Próbowałem zapomnieć, odkochać się raz na zawsze. Ale nie udało mi się...

Zmieniłem piosenkę na "I wish". Przypominała mi o niej. 'I hear the beat of heart getting louder whenever I'm near you.' To dokładnie opisuje moją sytuację.  Przy niej staram się zachowywać swobodnie, ale nie potrafię, nie potrafię! Odpaliłem papierosa. Ona tego nie lubi. Muszę rzucić. 'Cause I got three little words

That I've always been dying to tell you'  Tak, nie umiem wyrazić tego co czuję. Boję się.  Nie chcę zniszczyć naszej przyjaźni. Nie teraz. Dopiero gdy uda mi się to wszystko odbudować...

***

Zgasiłem papierosa i poszedłem do łazienki. Wziąłem szybką kąpiel i wróciłem do pokoju. Zacząłem zastanawiać się nad moim życiem. Dlaczego wszystko się tak potoczyło? Dlaczego nadal ją kocham? Dlaczego wszystkie dziewczyny porównuje do niej? Dlaczego? 

Z rozmyślań wybudził mnie dźwięk sms'a. 'Hej, co tam u ciebie Misiek?' Perrie. Perrie Edwards. Byłem z nią przez miesiąc. Ale zerwałem, bo zrozumiałem co czuję do Natalie i że od tego się nie uwolnię.  Ona i tak nie odpuszczała. Zadzwoniłem do Nialla, który zawsze mi w takich sytuacjach pomagał. 

-Siemka Zayn! - odebrał już po pierwszym sygnale. Usłyszałem, że prawdopodobnie znowu je. Jak zawsze.

-Smacznego. Mam problem. Perrie.

-Nie tylko ty masz ten problem. - odparł i westchnął.

-To znaczy? - zapytałem ze zdziwieniem.

-Zarywa również do Hazzy... Dzwonił chwilę przed tobą.  Jednak on przecież na nią leci. Mam plan...

-Jaki? - Byłem gotów poświęcić wiele, przecież to uszczęśliwiłoby mnie i Harry'ego.

-Mówiłeś o tej twojej przyjaciółce, w której się kochasz... Udawajcie parę, czy coś... Perrie zajmie się Harrym. A między wami też się ułoży. 

-Nie czy ty oszalałeś? Ja i Natalie? Mielibyśmy udawać parę? - wykrzyknąłem.

-Powiesz jej całą prawdę. Zrób to jak najszybciej. Jest jeszcze wcześnie, przed 21. 

-Ale jeśli ona się nie zgodzi. Bo jeśli by coś do mnie czuła to zapewne...

-DEBILU SAM KRYJESZ UCZUCIA DO NIEJ PRZEZ 3 LATA! - wykrzyknął i rozłączył się.

Nie wiedziałem co robić. Ta sprawa nie mogła czekać, bo pewnie zabiłbym się sam własnymi myślami. Szybko się ogarnąłem, wyszedłem z domu i po chwili podjechałem czarnym porsche pod jej dom.  Zadzwoniłem na dzwonek i otworzył mi jej tata.

-Dobry wieczór, Natalie jest u siebie. - powiedział i wpuścił mnie do środka. Ściągnąłem buty i pognałem na górę. Wszedłem bez pytania. 

-Zayn, co ty tu robisz? - zapytała odkładając gitarę i podchodząc do mnie. Jak zwykle na przywitanie ucałowała mnie w policzek.

-Musimy porozmawiać. - powiedziałem grobowym głosem i usiedliśmy na łóżku.

***

Wróciłam już!  :) Tak jak obiecałam rozdział jest! Dziś późnym wieczorem albo jutro rano będzie kolejny! Mam już prawie skończony 4, jednak wolę zachować jakiś odstęp czasu między rozdziałami :) Dzisiaj popracuję jeszcze trochę nad wyglądem i teraz tak naprawdę praca pójdzie pełną parą!

Przepraszam.

Kurde no! Przepraszam was, wiem że od kilku dni nic tutaj nie było i teraz to sama nie wiem kiedy będzie... Otóż w domu na własnym komputerze miałam zapisane może z 2-3 strony kolejnego rozdziału w Wordzie, a  w piątek wieczorem wyjechałam nad morze. Zapomniałam przerzucić na pendrive'a to co już miałam, a potem na laptopa siostry, który zabraliśmy ze sobą. Może uda mi się napisać od nowa tą część, a jeśli nie, to prawdopodobnie w niedzielę rano będę już w domu, więc myślę, że wieczorkiem lub w poniedziałek uda mi się dodać nawet 2 rozdziały :)

A jak tam u Was wakacje? Ja muszę przyznać, że ta podróż to był istny koszmar, wyjechaliśmy w piątek o 19;30, a mieszkam w okolicach Bielska-Białej. Kierowaliśmy drogą A4 na Wrocław, w Kątach Wrocławskich na Lubin, i może w połowie drogi do Lubina, parę kilometrów przed Prochowicami, zepsuł nam się samochód :< Padło coś z alternatorem, z prądem czy coś, auto po prostu na środku drogi, w szczerym polu po prostu zgasło. Musieliśmy je pchać przez kilkaset metrów, na jakiś mostek który łączył polną drogę z główną... Było koło północy, próbowaliśmy się przespać, ale ja jednak nie zasnęłam.. Jakoś koło 2 mój tata zadzwonił do pzu, okazało się że może mieć darmowe holowanie do 150 km. No i po 3 była po nas laweta, trafiliśmy do warsztatu pod Legnicą, 100 m od węzła, w którym krzyżują się autostrada A4 i droga krajowa nr 3. No i prawie do 8 czekaliśmy na mechanika... Nie spałam przez całą noc, moja rodzinka tak. Siedzieliśmy głownie w małej altance na warsztacie, było nawet ciekawie xd Po 11 wyjechaliśmy, auto naprawione i o 18 byliśmy na miejscu :) Jestem obecnie w Łukęcinie, powiem że dla mnie to spoko, bo nie lubię dużych miejscowości i ruchu, przyzwyczajenie do spokojnego wiejskiego życia. :) Pogoda jak narazie nienajlepsza, przedpołudniem padało, przestało jakoś koło 14, a teraz cały czas niebo zachmurzone, jednak ja liczę na poprawienie pogody :) 

Podsumowując : rozdział w najgorszym przypadku będzie w niedziele/poniedziałek, chyba że uda mi się coś wcześniej, ale naprawdę nie obiecuję! Trzymajcie się!

Rozdział 1.

-Hej Nat, całe wieki się nie widzieliśmy! - wykrzyknął.

To był Zayn, ZAYN. Ten sam, którego pokochałam, ten sam, którego znienawidziłam.

-Witaj debilu! - odkrzyknęłam. Nadal nie mogłam uwierzyć w to, że go widzę. Co on robił w Bradford?

-To tak teraz wita się najlepszego przyjaciela? - zapytał ze smutkiem.

-Byłego.

-Jesteś na mnie zła?

Nie odpowiedziałam. Ruszyłam szybkim krokiem w kierunku domu, on jednak mnie dogonił, stanął przede mną i spojrzał mi prosto w oczy. Kochałam jego boskie brązowe tęczówki, postanowiłam jednak udawać twardą.

-Zapytam jeszcze raz. Jesteś na mnie zła?

Wbiłam wzrok z ziemię. Hipnotyzował mnie swoim wzrokiem, zresztą jak zawsze. On jednak uniósł dłonią mój podbródek i zapytał jeszcze raz : - Jesteś zła?

-Trochę tak, wyjechałeś praktycznie bez słowa, dopiero jak wystąpiłeś w X-Factorze to się o wszystkim dowiedziałam, nie odzywałeś się, myślałam że już nie jestem dla ciebie kimś ważnym. Sama nie chciałam się narzucać. Próbuję się z tym pogodzić, rozumiesz? Jednak ciągle mi to nie wychodzi. Tęskniłam za tobą, mój Bad Boyu z Bradford. - powiedziałam jednym tchem i się do niego przytuliłam. Poczułam, że objął mnie z całej siły.

-Ja też tęskniłem. Chciałbym naprawić to, co zjebałem. Żałosny ze mnie przyjaciel. Ty jednak nadal jesteś niesamowita. Nic się nie zmieniłaś. Nie pozwolę, aby nasza przyjaźń znowu się zniszczyła. Bo byłaś, jesteś i będziesz zawsze dla mnie jak siostra. Przepraszam. - powiedział, i dał mi buziaka w policzek. Uśmiechnęłam się, i ruszyliśmy w stronę naszej ulicy. Wspominaliśmy stare czasy, śmialiśmy się ze wszystkiego, Zayn opowiadał jak wygląda teraz jego życie, które całkowicie różni się od mojego. Ja nie miałam zbyt wiele do mówienia, w moim życiu nic szczególnego się nie działo. Od jego odejścia mijały godziny, dni, tygodnie, miesiące, teraz już prawie 2 lata. Ja zajmowałam się tym co wcześniej – głównie fotografią i grą na gitarze, starałam się o jak najlepsze oceny w szkole. Nie miałam żadnych przyjaciół i do teraz nie mam.

-Naprawdę, jeszcze raz cię przepraszam. Zniszczyłem ci życie... - powiedział Zayn, wsłuchując się w to, o czym mówiłam. - Przeze mnie nie potrafisz nikomu zaufać.

-Potrafię, ale... nie chcę.

-Natalie... Naprawdę, jestem ci potrzebny?

Chciałam wyznać mu moje uczucia, to że kocham go od kilku lat, nigdy o nim nie zapomnę, i teraz nie wyobrażam sobie życia bez niego. Jednak powstrzymałam się. Nie mogłam tak po prostu wyskoczyć z tym wszystkim, nie widzieliśmy się tyle czasu. Postanowiłam poczekać z tym...

-Zayn... czy myślisz, że ja kiedykolwiek mogłabym zapomnieć o tych kilku latach, o wszystkim co nas łączyło? Nadal jesteś ważny.

Znowu się przytuliliśmy. Kochałam jego ramiona, kochałam jego ciało, jego oczy, włosy. Jego wnętrze. Ale wiedziałam że te czułości są tylko 'po przyjacielsku' i raczej nie mogłam liczyć na nic więcej. Ja i Zayn Malik, gwiazdor zespołu One Direction, mielibyśmy być razem? To niemożliwe.

Nawet nie spostrzegłam się, gdy dotarliśmy pod mój dom. Stanęliśmy w furtce i zapytałam:

-Tak w ogóle, to kiedy ty tutaj przyjechałeś? I na jak długo jesteś? - wcześniej tak cudownie nam się gadało, że nawet się tego nie dowiedziałam.

-Dzisiaj. Miałem do ciebie wpaść, ale jak widać udało mi się spotkać ciebie wcześniej – opowiedział, uśmiechając się. - Wyjeżdżam dokładnie za 3 tygodnie, również w niedzielę. Możemy wspólnie spędzić ten czas, co ty na to?

-Ale wiesz, że ja mam szkołę... - powiedziałam ze smutkiem.

-O której jutro kończysz?

-O 14.20

-No to będę po ciebie. Lecę już, rodzinka również tęskni. Pa. - powiedział, ucałował mnie w policzek i odszedł. Patrzyłam na jego zatracającą się sylwetkę w oddali.

Weszłam do domu. Moja mama krzątała się w kuchni, tata siedział w salonie i oglądał telewizor. Zrobiłam się głodna, więc postanowiłam zrobić sobie coś do jedzenia. Zajrzałam do lodówki. Wyciągnęłam masło, ser, szynkę, pomidora i ogórka i zrobiłam sobie kanapki. Usiadłam przy stole i zaczęłam jeść, w pewnym momencie przysiadła się moja mama.

-Gadałam z panią Malik, Zayn...

-Tak wiem, Zayn przyjechał, rozmawiałam z nim.- przerwałam jej, mówiąc to zdanie bez emocji.

-Pogodziliście się?

-Mamo, zrozum że my nigdy nie byliśmy skłóceni... - powiedziałam, jednak nie chciałam ciągnąć tego tematu. Idealnie to wychwyciła.

-Widzę, że nie chcesz rozmawiać. - odrzekła, poszła do salonu, położyła się na sofie i zaczęła czytać jakąś książkę. Ja dojadłam swój posiłek i poszłam do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku, wzięłam gitarę, i zaczęłam grać i śpiewać 'Torn'. Nie ze względu na to, że One Direction śpiewało ją w XF, tylko dlatego, że podoba mi się w oryginalnym wykonaniu. Wykonawczyni ma nawet tak samo na imię jak ja, ale to teraz było nieistotne.

I thought I saw a man brought to life,

He was warm, he came around like he was dignified,

He showed me what it was to cry,

Well, you couldn't be that man I adored.

You don't seem to know, seem to care, what your heart is for,

But I don't know him anymore,

There's nothing where he used to lie,

My conversation has run dry,

That's what's goin' on. Nothing's fine I'm torn...

I'm all out of faith,

This is how I feel,

I'm cold and I am shamed,

Lying naked on the floor,

Illusion never changed,

Into something real,

I'm wide awake and I can see the perfect sky is torn,

You're a little late, I'm already torn,

So I guess the fortune teller's right,

I should have seen just what was there and not some holy light,

But you crawelled beneath my veins and now,

I don't care, I have no luck, I don't miss it all that much,

There's just so many things,

That I can't touch I'm torn.

I'm all out of faith,

This is how I feel,

I'm cold and I am shamed,

Lying naked on the floor,

Illusion never changed,

Into something real,

I'm wide awake and I can see the perfect sky is torn,

You're a little late, I'm already torn,

Torn,

There's nothing where he used to lie,

My insparation has run dry,

That's what's goin' on ... nothing's right I'm torn

I'm all out of faith,

This is how I feel,

I'm cold and I'm ashamed,

Lying naked on the floor,

Illusion never changed,

Into something real,

I'm wide awake and I can see the perfect sky is torn

I'm all out of faith,

This is how I feel,

I'm cold and I'm ashamed,

Bound and broken on the floor,

You're a little late, I'm already torn,

Torn...

Tak, ja też jestem rozdarta. Nie wiem co robić... Przecież kocham Zayna.... Jest dla mnie ważny. Jednak wiem, że żyjemy w dwóch innych światach. Ja w swoim, zamkniętym, do którego nikt i nic nie ma dostępny, a on w blasku fleszy, gdzie wszędzie tony paparazzi, miliony fanek. Ale jest jedna rzecz która łączy te dwa światy – muzyka. Nasza wspólna pasja. Od kiedy pamiętam, zawsze razem śpiewaliśmy, przygrywałam na gitarze. To były cudowne czasy. Strasznie chciałabym do nich wrócić... Sama nawet nie wiem kiedy, ale zasnęłam...

Obudził mnie dźwięk budzika. Było przed 8. Wyciągnęłam z szafy jakieś rurki, czerwoną koszulkę, i bluzę tego samego koloru. Pogoda nadal się nie poprawiała. Weszłam do łazienki, uczesałam włosy, upięłam je w niedbałego koka, lekko się umalowałam, ubrałam się w moje ciuchy i wróciłam do pokoju. Spakowałam potrzebne książki na dzisiejsze 6 lekcji. Zeszłam na dół, na stole czekała już na mnie miska z płatkami z mlekiem. Zjadłam, wzięłam plecak, pożegnałam się z mamą, ubrałam czerwone conversy i wyszłam z domu. Droga do szkoły zajęła mi 20 minut. Weszłam do tego szarego budynku pełnego moich rówieśników, również szarych i zwyczajnych jak cała ta rzeczywistość. Od zawsze chciałam się stąd wyrwać, tak samo jak Zayn. Razem chcieliśmy to zrobić, jednak tylko jemu się udało. Znowu moje myśli powędrowały w jego kierunku. Przez cały dzień nie mogłam się na niczym skupić, myślałam tylko o nim. Przypadkiem usłyszałam rozmowę moich 'koleżanek' z klasy, które mówiły, że One Direction za 3 tygodnie wylatuje w trasę po USA. Czyli już wszystko stało się jasne... Zayn wrócił, naprawił błędy, potem znowu wyjeżdża i znowu wszystko się jebie... Błędne koło.

6 lekcji minęło w miarę spokojnie, gdy wyszłam ze szkoły, zobaczyłam tam czarne Porsche. Od razu wiedziałam, że to auto Malika. Wsiadłam do niego, przywitaliśmy się jak zwykle całusem, i zapytałam gdzie dziś się wybieramy.

-Zobaczysz... - odpowiedział tajemniczo. - Nie martw się, twoja mama wie, że cię gdzieś zabieram.

Uśmiechnęłam się. Przez całą drogę siedziałam cicho. W pewnym momencie skręciliśmy w jakąś polną dróżkę. Zayn zatrzymał auto na kamieniach. Pomógł mi wysiąść i zawiązał mi oczy chustką. Szliśmy za rękę przez dobre parę minut. Zatrzymaliśmy się, Malik odwiązał mi chustkę, więc mogłam nareszcie zobaczyć, gdzie jesteśmy. Znowu mnie zaskoczył.

-Pamiętasz to miejsce – zapytał z uśmiechem.

Patrzyłam na niego jak wryta. Znowu. Znowu nie wierzyłam w to, co się działo...

***

chcesz być informowany/a?  napisz na gg : 44020506

Prolog.

-Mamo, idę na spacer! - wykrzyknęłam i nie czekając na odpowiedź wyszłam z domu. Był chłodny majowy wieczór. Ubrana w szarą bluzę, rurki i adidasy nike ruszyłam przed siebie. Nie miałam gdzie pójść, mimo że mieszkam w tym mieście od dziecka, nie mam tutaj żadnych przyjaciół. Kiedyś, miałam jednego. Jednak straciłam go, wziął udział w castingach do X-Factor, wyjechał stąd, i potem już go nie widziałam, chyba że w internecie czy telewizji. Może nie chciałam go widzieć? Był to sam Zayn Malik, członek One Direction. Znaliśmy się od małego, razem bawiliśmy się w piaskownicy, mieszkaliśmy blisko siebie, razem chodziliśmy do szkoły, zwierzaliśmy się ze swoich problemów. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi. Jednak ja czułam do niego coś więcej. Kochałam go, i muszę to przyznać że chyba kocham nadal. Mam mu za złe, ponieważ wyjechał bez słowa, od tego czasu go nie widziałam.

Wybrałam się do parku. Na naszą starą ławkę. Z + N = BFF. Napis znowu przypomniał mi o wszystkim. Zachciało mi się płakać. Podczas gdy ja go wspominam, siedząc na naszej starej ławce w parku w Bradford, on jest gdzieś w świecie, robi karierę i zapewne już o mnie nie pamięta. Czas się ocknąć. On jest w innym świecie, a ja do niego nigdy nie dotrę. Powstrzymałam się od płaczu i postanowiłam wrócić do domu. Szłam zapatrzona w ziemię. Poczułam że na kogoś wpadłam.

-Jak chodzisz ba... CO TY TU DO CHOLERY ROBISZ? - wrzasnęłam, najpierw ze zdenerwowania, potem z zaskoczenia. Nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam.

***   

nie jest najlepszy, zdecydowanie. ale chciałam jakoś wprowadzić akcję. :)

myślę, że będzie jeszcze dziś 1 rozdział i może wezmę się za 2. mam wenę! :)

kto chce być informowany, napisz na gg : 44020506

Bohaterowie.

Natalie Cook, 17-latka. Mieszka od dziecka w Bradford. Jej pasją jest fotografia i muzyka.

Gra na gitarze. Jest bardzo ładna, miła, a także nieśmiała. Nie ma przyjaciół i jest typem samotnika.

Zayn Malik, 19-letni członek zespołu One Direction. Pochodzi z Bradford. Ma bardzo wysoką samoocenę, lubi przeglądać się w lustrze.

Harry Styles, 18-letni członek One Direction. Pochodzi z Holmes Chapel. Najmłodszy w zespole. 

Louis Tomlinson, 21-letni członek One Direction. Najstarszy, a jednocześnie najbardziej dziecinny z całego zespołu. Kocha marchewki.Pochodzi z Doncaster. Jest w związku z Eleanor Calder.

Liam Payna, 19-letni członek One Direction. Najdojrzalszy z chłopaków, zwany Daddy Direction. Panicznie boi się łyżek. Pochodzi z Volverhampton. Jest w związku z Danielle Peazer.

Niall Horan, członek One Direction. Jest Irlandczykiem, pochodzi z Mullingar. Jest strasznym łakomczuchem.

i inni, którzy pojawią się wkrótce.

***

jak narazie to tyle, będę starała się pisać tutaj jak najczęściej, ale nie obiecuje, że codziennie będzie nowy rozdział, ponieważ jak każda z was mam własne życie, nie tylko komputer 24h na dobę. teraz przez wakacje rozdziały będą w miarę często, w roku szkolnym może być gorzej, przede mną 3 gimnazjum, muszę się starać, chciałabym dostać się do dobrej szkoły, mieć dobrą średnią i dobre wyniki z egzaminów.... sami rozumiecie. 

mam nadzieję, że będzie ktoś to czytał, nawet jeśli nie to myślę że nie zrażę się, bo piszę tu tylko po to, żeby wykorzystać tu moją wenę, tak jakby wyżywam się tutaj. :)

gdyby ktoś chciał być informowany o nowych rozdziałach, to podaj w komentarzu swój numer gg. nie, nie proszę o tt, ponieważ ja swojego konta tam nie używam, średniawo ogarniam ten portal...

to tyle na teraz, prolog będzie dziś, 1 rozdział możliwe że też! :)